Η Opel παρουσίασε ένα από τα πιο ιδιαίτερα και οδηγοκεντρικά μοντέλα που έχουν φορέσει ποτέ το σήμα της στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης το 1999. Ο λόγος για το Speedster, ένα χαμηλό, διθέσιο, κεντρομήχανο σπορ μοντέλο με κίνηση στους πίσω τροχούς, το οποίο βασιζόταν στο πλαίσιο της Lotus Elise S2.
Το Speedster δημιουργήθηκε με έναν ξεκάθαρο στόχο: να προσφέρει όσο το δυνατόν πιο αυθεντική οδηγική εμπειρία, ακολουθώντας μία φιλοσοφία αρκετά διαφορετική από εκείνη των συμβατικών μοντέλων της γερμανικής εταιρείας. Αρχικά διατέθηκε με τον ατμοσφαιρικό 2,2 L Ecotec των 147 PS, ενώ αργότερα η γκάμα απέκτησε και την ισχυρότερη έκδοση Turbo, η οποία ανέβασε την απόδοση στους 200 PS και μπορούσε να ολοκληρώσει το 0-100 km/h σε μόλις 4,9 sec.
Ωστόσο, στην ιστορία του Speedster υπάρχει και μία πολύ λιγότερο γνωστή σελίδα. Η Opel πειραματίστηκε με έναν τρίτο κινητήρα, ο οποίος δεν προοριζόταν ποτέ να φτάσει στην κανονική παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν το Opel Eco Speedster, ένα concept car που λειτούργησε ως κινητό εργαστήριο και δημιουργήθηκε σε μία περίοδο κατά την οποία οι κατασκευαστές επένδυαν σημαντικά στην εξέλιξη μικρών και αποδοτικών turbodiesel κινητήρων.
Στην καρδιά του Eco Speedster βρισκόταν ένας 1,3 L JTD πετρελαιοκινητήρας της FIAT. Στην αρχική του μορφή απέδιδε περίπου 70 PS, όμως οι μηχανικοί προχώρησαν σε εκτεταμένες επεμβάσεις, μεταξύ άλλων και στην τοποθέτηση υπερσυμπιεστή μεταβλητής γεωμετρίας. Έτσι, η ισχύς έφτανε τους 112 PS, επίδοση που αντιστοιχούσε σε περίπου 86 PS ανά λίτρο κυβισμού και θεωρούνταν ιδιαίτερα υψηλή για diesel κινητήρα εκείνης της εποχής.
Ο στόχος, άλλωστε, δεν ήταν απλώς η δημιουργία ενός γρήγορου πετρελαιοκίνητου sports car. Η Opel ήθελε να αποδείξει ότι ένας μικρός κινητήρας μπορούσε να συνδυάσει τελική ταχύτητα άνω των 250 km/h με κατανάλωση χαμηλότερη από 3 L/100 km. Για να συμβεί αυτό, όμως, χρειάστηκαν πολύ περισσότερα από έναν αποδοτικό κινητήρα.
Παρότι ως αφετηρία χρησιμοποιήθηκε το Speedster, το Eco Speedster υποβλήθηκε σε τόσο εκτεταμένες μετατροπές ώστε η συγγένεια των δύο αυτοκινήτων περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στα βασικά μηχανικά θεμέλια. Το αμάξωμα σχεδιάστηκε με αποκλειστικό γνώμονα την αεροδυναμική και το χαμηλό βάρος, με το συνολικό ύψος να περιορίζεται σε λιγότερο από ένα μέτρο.
Για την κατασκευή του αμαξώματος χρησιμοποιήθηκαν ανθρακονήματα, με αποτέλεσμα το συνολικό βάρος να συγκρατηθεί στα μόλις 660 κιλά. Στην επίτευξη αυτού του αριθμού συνέβαλε και το εξαιρετικά λιτό εσωτερικό, από το οποίο είχαν αφαιρεθεί πρακτικά όλα τα στοιχεία που δεν ήταν απολύτως απαραίτητα για την οδήγηση.
Ιδιαίτερη ήταν και η πρόσβαση στην καμπίνα, καθώς οι πόρτες άνοιγαν προς τα επάνω σε διάταξη τύπου «ψαλιδιού». Παράλληλα, το αυτοκίνητο διέθετε ειδικά διαμορφωμένους προφυλακτήρες, πολύ μικρούς εξωτερικούς καθρέφτες και στενά ελαστικά Bridgestone Potenza 175/55 σε ζάντες 17 ιντσών. Οι μηχανικοί της Opel επιδίωξαν να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την αεροδυναμική αντίσταση, καταφέρνοντας τελικά να πετύχουν έναν εντυπωσιακό συντελεστή οπισθέλκουσας Cd 0,20.
Το Eco Speedster απέδειξε στην πράξη τις δυνατότητές του στο κέντρο δοκιμών της Opel στο Dudenhofen της Γερμανίας, όπου κατά τη διάρκεια μιας 24ωρης προσπάθειας κατάφερε να καταρρίψει συνολικά 17 παγκόσμια ρεκόρ.
Ανάμεσα στις σημαντικότερες επιδόσεις του ήταν η επίτευξη τελικής ταχύτητας 256,739 km/h, ενώ σε έναν από τους γύρους της δοκιμής κατέγραψε μέση ταχύτητα 256,269 km/h. Αριθμοί που γίνονται ακόμη πιο εντυπωσιακοί αν αναλογιστεί κανείς ότι κάτω από το αμάξωμα βρισκόταν ένας diesel κινητήρας χωρητικότητας μόλις 1,3 L.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα, ωστόσο, αφορούσε την οικονομία καυσίμου. Το πρωτότυπο της Opel κατάφερε να πετύχει κατανάλωση μόλις 2,5 L/100 km, αποδεικνύοντας πόσο σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν το χαμηλό βάρος και η αεροδυναμική στην ενεργειακή αποδοτικότητα ενός αυτοκινήτου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Opel Kadett: Έτσι θα μπορούσε να επιστρέψει... και είναι πανέμορφο (photos)
Opel Kadett: Ένα test drive με χρονοκάψουλα...
Επίσημο: Το Manta επιστρέφει στην γκάμα της Opel - Πότε θα φτάσει στις αγορές






ΔΗΜΟΦΙΛΗ




