Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: O Bob Neyret και η αξεπέραστη γυναικεία ομάδα ράλι της Aseptogyl

Εάν στις 8 Μαρτίου γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, πρώτος στην ιστορία των motorsports, ο Robert Neyret, γνωστός ως Bob Neyret, ένας Γάλλος οδηγός αγώνων, έχοντας αγωνιστεί κυρίως με Citroën DS και Citroën SM είναι εκείνος που έκανε κάτι εξαιρετικά πρωτοποριακό στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ως οδοντίατρος και διευθυντής ενός εργοστασίου οδοντόκρεμας, δημιούργησε τη δική του ομάδα ράλι, αποτελούμενη σχεδόν αποκλειστικά από γυναίκες οδηγούς. Η ομάδα του Aseptogyl και οι ροζ Citroën DS ή Renault Alpine έγιναν γρήγορα εμβληματικά στοιχεία στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Τελικά, ναι, υπήρχαν ιδεαλιστές και στα ράλι! Σας παρουσιάζουμε ακολούθως σε ένα λεπτομερές αφιέρωμα, στην αγωνιστική ομάδα της οδοντόκρεμας Aseptogyl, ένα έργο, του εμπνευστή του, του Γάλλου χειρουργού οδοντιάτρου!

Who is who

Ο Bob Neyret, γεννημένος ως Robert Neyret στις 28 Φεβρουαρίου 1934, στη Grenoble της Γαλλίας, μεγάλωσε στην περιοχή Dauphine, ανάμεσα στους πρόποδες των Άλπεων. Τα πρώτα του χρόνια σημαδεύτηκαν από μια ανταγωνιστική οικογενειακή σχέση, ιδιαίτερα με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν επίσης οδοντίατρος και του οποίου το επάγγελμα αργότερα θα επηρέαζε την επαγγελματική πορεία του Neyret. Ο Bob αργότερα θα περιγράψει ως τεταμένη την σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος φέρεται να αμφέβαλλε για το ακαδημαϊκό δυναμικό του γιου του και σπάνια τον αναγνώριζε συναισθηματικά, ωθώντας τον Neyret να ακολουθήσει την οδοντιατρική εν μέρει ως μέσο για να κερδίσει την πατρική αποδοχή.

Κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, ο Neyret φοίτησε σε οικοτροφείο, όπου το άκαμπτο περιβάλλον προσέφερε περιορισμένες δυνατότητες έκφρασης πέρα από τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Βρήκε παρηγοριά και επιτυχία στο σκι, διαπρέποντας στα απαιτητικά αλπικά αγωνίσματα του σλάλομ, της κατάβασης και του cross-country, και τελικά έγινε ο πρωταθλητής του γαλλικού πανεπιστημίου σε αυτά τα αγωνίσματα. Αυτή η εξοικείωσή του στα χιονισμένα εδάφη της περιοχής Dauphine όχι μόνο βελτίωσε το ανταγωνιστικό του πνεύμα, αλλά του παρείχε και μια πρώιμη επαφή με τα σκληρά, ορεινά τοπία που αργότερα θα χαρακτήριζαν την καριέρα του στους αγώνες ράλι.

Δεν υπάρχουν δημόσια αρχεία που να αναφέρουν λεπτομερώς τα αδέλφια ή τα επιπλέον μέλη της οικογένειας που διαμόρφωσαν τα ενδιαφέροντα του Neyret στη μηχανική ή την οδοντιατρική πέρα από την επιρροή του πατέρα του. Τα πρώτα του χρόνια στη Grenoble, ένα βιομηχανικό κέντρο, συμπεριλαμβανομένων των αναδυόμενων αυτοκινητοβιομηχανιών, έθεσε τις βάσεις για τις διπλές του ασχολίες, αν και συγκεκριμένοι οικογενειακοί δεσμοί με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό παραμένουν άγνωστοι. 

Η οδοντιατρική

Αφού πήρε το απολυτήριό του στο λύκειο, ο Bob Neyret μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει οδοντιατρική στις αρχές της δεκαετίας του 1950, παρά το γεγονός ότι δεν είχε προηγούμενες γνώσεις στη φυσική, τη χημεία ή τη βιολογία. Ο πατέρας του τού υποσχέθηκε ένα Renault 4CV αν περνούσε το πρώτο έτος, κάτι που και έκανε. Το αυτοκίνητο πυροδότησε το πάθος του για τα αυτοκίνητα και τους αγώνες. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Neyret είχε αποκτήσει τα προσόντα του χειρουργού οδοντιάτρου (chirurgien-dentiste), επιτρέποντάς του να ιδρύσει ιδιωτικό ιατρείο στη Grenoble, όπου έχτισε μια επιτυχημένη καριέρα επικεντρωμένη στη φροντίδα των ασθενών και αργότερα στις καινοτομίες στα προϊόντα στοματικής υγιεινής.

Καθ' όλη τη διάρκεια των ακαδημαϊκών και πρώτων επαγγελματικών του χρόνων, ο Neyret αντιμετώπισε τις απαιτήσεις των αυστηρών μαθημάτων οδοντιατρικής - που περιλάμβαναν την ανατομία, την παθολογία και την κλινική πρακτική - με το αυξανόμενο ενδιαφέρον του για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. 

Το ιατρείο του γρήγορα γνώρισε επιτυχία, αποτελώντας τον ακρογωνιαίο λίθο της επαγγελματικής του ζωής και δημιουργώντας το απαραίτητο εισόδημα για να υποστηρίξει την παράλληλη καριέρα του στην οδήγηση αγώνων ράλι. Το οδοντιατρείο του Neyret λειτούργησε συνεχώς κατά τη δεκαετία του 1960 και μετά, με τους ασθενείς να τον εμπλέκουν συχνά σε συζητήσεις για τα αγωνιστικά του επιτεύγματα, τονίζοντας την επικάλυψη μεταξύ της ιατρικής του εμπειρίας και της δημόσιας προσωπικότητας ως προσωπικότητας του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Καινοτόμος στην στοματική υγιεινή 

Η οδοντιατρική καριέρα του Neyret περιελάμβανε αξιοσημείωτες καινοτομίες που συνδέονταν με προϊόντα στοματικής υγείας. Παρατηρώντας περιορισμούς στις υπάρχουσες οδοντόκρεμες - κυρίως διαφορές στη γεύση και το χρώμα - ανέπτυξε την Aseptogyl, μια επώνυμη οδοντόκρεμα που κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, αρχικά πωλούμενη μέσω του ιατρείου του στη Grenoble και τοπικών φαρμακείων. Για την παραγωγή της, επαναχρησιμοποίησε ένα οικογενειακό εργαστήριο που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για την οδοντική κόλλα Adhesol και ίδρυσε ένα σύγχρονο εργοστάσιο στη La Mure κοντά στη Grenoble στα τέλη της δεκαετίας του 1960, υποστηριζόμενο από κυβερνητικές επιδοτήσεις για την επαναπασχόληση των τοπικών ανθρακωρύχων μετά το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων.

Η σειρά προϊόντων επεκτάθηκε σε παραλλαγές σε ροζ, κόκκινο και λευκό, και ο Neyret αργότερα δημιούργησε το προστατευτικό στόματος Punch, μια προστατευτική οδοντιατρική συσκευή που αντανακλούσε την πρακτική του εμπειρία στις στοματικές συσκευές. Αυτές οι επιχειρήσεις όχι μόνο εξειδίκευσαν το ιατρείο του στην προληπτική και προστατευτική οδοντιατρική, αλλά και διασταυρώθηκαν με το αγωνιστικό του πρόγραμμα, καθώς εξισορρόπησε τα ραντεβού με τους ασθενείς με την προετοιμασία για αγώνες και χρησιμοποίησε τις προωθητικές ενέργειες του μηχανοκίνητου αθλητισμού για την προώθηση της Aseptogyl.

Ο Neyret διατήρησε το ιατρείο του στη Grenoble για δεκαετίες, διαχειριζόμενος τις δραστηριότητές του παράλληλα με τις επιχειρηματικές και αγωνιστικές του δεσμεύσεις μέχρι την αποχώρησή του από την οδοντιατρική στα τελευταία χρόνια του 20ού αιώνα, μετά την οποία αφιέρωσε μεγαλύτερη προσοχή σε ιστορικά γεγονότα μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Διέξοδος στα ράλι

Η είσοδος του Bob Neyret στον μηχανοκίνητο αθλητισμό συνέπεσε με την αναζωπύρωση των αγώνων στη Γαλλία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη δεκαετία του 1950, μια εποχή που η χώρα γνώρισε μια άνθηση του μηχανοκίνητου αθλητισμού που τροφοδοτήθηκε από την εθνική υπερηφάνεια, την οικονομική ανάκαμψη και την επαναχρησιμοποίηση της μηχανικής τεχνογνωσίας του πολέμου σε αγωνιστικές εκδηλώσεις που συμβόλιζαν την ανθεκτικότητα και την καινοτομία.

Ο Neyret έκανε το αγωνιστικό του ντεμπούτο το 1954 στο Rallye Évian-Mont-Blanc, μια τοπική γαλλική διοργάνωση, ως συνοδηγός του Jean-Claude Galtier σε ένα Renault 4CV προσαρμοσμένο με αμάξωμα του Galtier, εξασφαλίζοντας μια δεύτερη θέση. Αυτή η αρχική εμφάνιση σε ένα όχημα εισαγωγικού επιπέδου υπογράμμισε την πρώιμη εμπλοκή του σε ερασιτεχνικά ράλι, υποστηριζόμενη από τη σταθερή βάση του οδοντιατρικού επαγγέλματός του.

Για να συμμετάσχει, ο Neyret απέκτησε την απαιτούμενη γαλλική αγωνιστική άδεια μέσω της Fédération Française du Sport Automobile (FFSA), την εθνική Γαλλική λέσχη που είναι ιδιαίτερα δραστήρια ακόμα και στις ημέρες μας.

O Robert «Bob» Neyret, εκτός από την ιδιότητα του χειρουργού οδοντιάτρου, άρχισε να αγωνίζεται γύρω στο 1954, εξισορροπώντας τους αγώνες με τις σπουδές και την πρακτική του. Μάλιστα από το 1960 έως το 1970 ήταν επαγγελματίας οδηγός στα ράλι. Μάλιστα το 1969 και το 1970 κέρδισε το Ράλι Μαρόκου, ενώ το 1972, που ο αγώνας προσμετρούσε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κατασκευαστών, τερμάτισε δεύτερος με μία Citroen DS 21. Στον ίδιο αγώνα, ο Neyret έχει τερματίσει δύο φορές στο βάθρο, όντας δεύτερος το 1973 (Citroen DS 23) και τρίτος το 1975 (Alpine Renault A110 1.800). 

Παθιασμένος με τους αγώνες αυτοκινήτου, ιδρύει το 1971 την αγωνιστική ομάδα «Εcurie Aseptogyl», σε μία προσπάθεια να «παντρέψει» τις δύο του αγάπες: την οδοντιατρική και τους αγώνες αυτοκινήτου. Έχοντας μερίδια στην εταιρεία, αφού πρωτοστατεί στην δημιουργία της οδοντόκρεμας, ήδη γνωρίζει πολύ καλά τι μπορεί να προσφέρει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο από την άποψη της διαφήμισης.

Αποφασίζει έτσι να «ζωγραφίσει» το αυτοκίνητό του με τα χρώματα της οδοντόκρεμας, δηλαδή ροζ, κόκκινο και λευκό! Όμως δεν σταματάει εδώ… Προσλαμβάνει για πληρώματα των αυτοκινήτων, αποκλειστικά γυναίκες… Ο «θόρυβος» είναι τέτοιος, που η παγκοσμίως γνωστή και  έγκυρη αθλητική εφημερίδα «L’ Equipe» αφιέρωσε το πρωτοσέλιδο της κατά την παρουσίαση της ομάδας! Συνοδοιπόρος και βοηθός στο εγχείρημά του, ήτα η σύζυγός του Claudine Trautmann, που ήξερε το πάθος του Βob, για τα καλά. Αρχικά, η ομάδα, ξεκίνησε με την αγορά δύο αυτοκινήτων, μιας Alpine A110 και Α310, στη συνέχεια, ήρθαν τα Peugeot 304 και 504, μετά η Citroen CX, η Lancia Stratos, το Fiat 127, το Autobianchi A112 και αργότερα μία Alpine A360.

Η κληρονομιά του παραμένει μέσω της Ομάδας Bob Neyret, μιας σύγχρονης πρωτοβουλίας που διατηρεί την κληρονομιά του μέσω εκδηλώσεων, εμπορευμάτων και συνεργασιών, συμπεριλαμβανομένων κόμικς που απεικονίζουν τις περιπέτειές του σε ράλι.

«Team Aseptogyl»

Με την δημιουργία της ομάδας, το 1971, ξεκίνησαν και οι αγώνες, αλλά μόνο για το Γαλλικό πρωτάθλημα ράλι. Κατόπιν, οι δραστηριότητες επεκτάθηκαν στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά και σε σημαντικούς αγώνες του παγκοσμίου. Δεν ήταν οι επιδόσεις αυτές που έκαναν γνωστή και αγαπητή στον κόσμο των ράλι την «Team Aseptogyl»… Ήταν τα αμιγώς γυναικεία πληρώματά της, που σε συνδυασμό με τα ροζ-λευκά-κόκκινα αυτοκίνητα, έγιναν σημείο αναφοράς στα ράλι της δεκαετίας του ’70. Ανάμεσα στις γυναίκες που πέρασαν από την ομάδα, ήταν και οι εξαιρετικές για την εποχή Marianne Hoepfner και Christine Dacremont. Επίσης, στα τέλη της καριέρας της εντάχθηκε και η Pat Moss, όπως και η Claudine Trautman, που μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση, ανέλαβε καθήκοντα μάνατζερ της ομάδας.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, ότι εκτός από τα παραδοσιακά ράλι, η ομάδα της Aseptogyl, συμμετείχε τουλάχιστον μία φορά στο Παρίσι-Ντακάρ το 1985 με πλήρωμα τις Anny-Charlotte Verney και Corinne Koppenhague, ενώ κάποιες κοπέλες κατά καιρούς εμφανίσθηκαν και σε αγώνες ταχύτητας με μονοθέσια, όπως στο Le Mans.

Και όπως όλα τα καλά τελειώνουν, έτσι και η ομάδα της Aseptogyl, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, «έριξε τίτλους τέλους» στην πλούσια δραστηριότητά της, αν και σποραδικά, ο Bob Neyret, επανεμφάνιζε την ομάδα, όπως το 1983, που «κατέβασε» 8 πληρώματα με Alfa Romeo Alfasud, στο ράλι Μόντε Κάρλο. Ανάμεσα στις οδηγούς και η βρετανίδα, αργότερα ευρέως γνωστή, Luise Aitken-Walker.

Οι «σωφερίνες»

Τα μέσα της εποχής, τις ονόμαζαν κι έτσι… Η επιλογή των κοριτσιών, συνδύαζε ένα κράμα εμφάνισης με οδηγικές ικανότητες… Όλες ανεξαιρέτως γούστου, ήταν τυπικές Ευρωπαίες, φινετσάτες, περιποιημένες, αλλά και δυναμικές.

Με μια γρήγορη ματιά, θα αναφέρουμε την Maurizia Baresi , πρωταθλήτρια ράλι γυναικών Ιταλίας το 1970, η Isabella Bignardi που οδηγούσε την θηριώδη Lancia Stratos, Η Joelle Chardin που εντάχθηκε στην ομάδα την εποχή των Fiat 127 στο δεύτερο μισό του ’70, η Annick Girard που ξεκίνησε στο τιμόνι μιας Alpine-Renault Α110 από την αρχή της δημιουργίας της ομάδας, με συνοδηγό την Marie-Odile Desvignes, η Margot Henn-Germand που συμμετείχε με Alfa Romeo Alfasud TI το 1983 στο Μόντε Κάρλο, η Ruth Hillier επίσης με το 1983 στο Μόντε Κάρλο με συνοδηγό την Mary Fullerton και Alfasud TI. Η Marie Laurent μέλος της ομάδας Aseptogyl από τα μέσα του ’70 σε αρκετούς αγώνες ταχύτητας με πρωτότυπο Simca, και η οποία το 1974 συμμετείχε στις 24 Ώρες του Le Mans με μία Chevron B23. 

Αναφέρουμε επίσης την ιδιαίτερα γνωστή Antonella Mandelli, πρωταθλήτρια ράλι Γυναικών Ευρώπης το 1981 και η οποία οδήγησε επίσης Lancia 037 Rallye για το φημισμένο Jolly Club στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1983, τερματίζοντας πέμπτη στο Καταλούνια ράλι, ενώ η καλύτερη επίδοσή της ήταν το 1981 που τερμάτισε δεύτερη στο ράλι Μαδέιρα με ένα Fiat 131 Abarth. 

Ολοκληρώνουμε με την πολυτάλαντη Marie-Pierre Palayer που συμμετείχε σαν οδηγός, ή συνοδηγός στα ράλι του γαλλικού πρωταθλήματος και ήταν μέλος της ομάδας από την αρχή της δημιουργίας της οδηγώντας μία Alpine-Renault A110 τερματίζοντας δέκατη γενικής στο ράλι Μαρόκου το 1973 με συνοδηγό την Claudine Trautmann, η Dominique Perrier  την εποχή των Alfasud TI, η Βελγίδα Marie-Francoise Placq, με συμμετοχή το 1980 στο Παρίσι-Ντακάρ, σαν συνοδηγός-πλοηγός της Koppenhague, η επίσης Βελγίδα Nicole Sol η οποία συμμετείχε και ως χαρακτήρας στο μνημειώδες για τους αγώνες αυτοκινήτου, κόμικ Michel Vaillant και βέβαια η Corinne Koppenhague που τερμάτισε 11η γενικής στις 24 Ώρες του Le Mans το 1975 με μία Porsche Carrera. Συνοδηγοί της υπήρξαν οι Yvette Fontaine και Anny-Charlotte Verney.

Φυσικά δεν μπορούμε να παραλείψουμε και την «μούσα» των Γαλλίδων συνοδηγών, την Francoise Conconi, ακόμα και σήμερα δημοφιλή στους Γάλλους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Sandro Munari: Ένα αντίο στον πρώτο μεγάλο θρύλο της Lancia

Pat Moss: Από τα άλογα στα αυτοκίνητα - Μία λαμπρή πορεία για μία αντισυμβατική περσόνα

Στις σελίδες της ζωής του Αλέξανδρου Μανιατόπουλου