20/6/2026
Καιρό ήθελα να κάνω αυτή τη συνέντευξη. Να μάθω πώς δημιουργήθηκε η πρώτη επαγγελματική αγωνιστική ομάδα στην Ελλάδα, με μνημειώδεις επιτυχίες για πολλά χρόνια, τον διεθνή αντίκτυπο και φυσικά τις Ακροπολικές συμμετοχές. Και την έκανα, και έγινα πιο πλούσιος σε γνώση, αφού όσα και να ξέρεις, πάντα χωράνε και άλλα να μάθεις. Πόσο μάλλον όταν αυτοί που τα λένε είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.
Πάντα έλεγα και θα λέω εσαεί ότι πίσω από αυτό που εμείς γνωρίζουμε σήμερα ως Ακρόπολις, βρίσκονται οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους.
Ας ξετυλίξουμε εκείνη του κ. Τάκη Θεοχαράκη, ο οποίος «έζησε από μέσα» τις ένδοξες ημέρες της Datsun-Nissan στον μεγάλο αγώνα του WRC.
Λέγοντας πρωτίστως ότι για τους φίλους του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα, η Nissan ήταν και παραμένει ένας αγωνιστικός θύλακας μέσα από τον οποίο ο κόσμος προσέγγισε το Ακρόπολις και στη συνέχεια το πέρασε στα παιδιά ή στα εγγόνια του. Και αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς επρόκειτο για μία ελληνική εταιρεία που πρωταγωνιστούσε στα ελληνικά πρωταθλήματα και ταυτόχρονα συνδεόταν άμεσα με το θέαμα και την ιστορία του Ακρόπολις.
Θ.Κ.Ε.: Πείτε μου λίγο πώς αντιλαμβάνεστε εσείς την έννοια «Ράλλυ Ακρόπολις».
Τ.Θ.: Ξεκινώντας να πω ότι το Ακρόπολις έγινε ευρύτερα γνωστό στους Έλληνες μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Το 1973 ξεκίνησε το καινούργιο φορμάτ του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι, το 1974 δεν έγινε λόγω πετρελαϊκής κρίσης και από το 1975 και μετά το Ακρόπολις άρχισε να εξελίσσεται περαιτέρω. Τότε ξεκινήσαμε να δημιουργούμε τη δική μας αγωνιστική ομάδα, εξ ου και η συμμετοχή το 1976 τότε με τον Σιρόκο, και σταδιακά αρχίσαμε να μπαίνουμε πιο δυναμικά στο κομμάτι των αγωνιστικών δραστηριοτήτων της Νικ. Ι. Θεοχαράκης. Πρόκειται για τη δεκαετία γύρω από το 1980, που είναι αυτή ακριβώς που δημιούργησε γενιές οπαδών του Ακρόπολις.
Θ.Κ.Ε.: Πώς ξεκίνησαν όλα για εσάς;
Τ.Θ.: Όταν μου ζήτησες να κάνουμε τη συνέντευξη, αρχικά αναρωτήθηκα «τι θέλουν από εμένα τώρα»… Πρόκειται για μνήμες ξεχασμένες και βαθιά θαμμένες. Είναι μια ιστορία που μας έχει αφήσει πολύ καλά συναισθήματα και πολύ ωραίες αναμνήσεις, αλλά την έχω αφήσει πίσω μου πάρα πολύ καιρό, ιδιαίτερα μετά την κρίση του ’08-’09. Άλλωστε στην πορεία των χρόνων οι αγώνες έχουν αλλάξει πολύ από αυτό που ξέραμε.
Ως μαθητής ήμουν πάντα κοντά στα μηχανολογικά. Ήθελα να γίνω μηχανολόγος και ουσιαστικά μεγάλωσα με κατσαβίδια και διάφορα εργαλεία. Η φυσική συνέχεια ήταν να μπω στο Πολυτεχνείο το 1975. Παράλληλα είχα πάντα μεγάλη αγάπη για το αυτοκίνητο και διάβαζα συνεχώς τα παλιά περιοδικά αυτοκινήτου όπως το Autocar και τους 4Τροχούς που τότε είχαν βγει -αυτά ήταν τα δύο αγαπημένα μου- μέχρι το Auto Express του Γαλαίου και ό,τι σχετικό περιοδικό κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Πάρα πολλά από αυτά τα έχω ακόμα στο αρχείο μου, στίβες ολόκληρες.
Θ.Κ.Ε.: Και τη λέξη «Ακρόπολις»; Πότε την πρωτοάκουσε ο Τάκης Θεοχαράκης;
Τ.Θ.: Η πρώτη μου επαφή με το Ακρόπολις έγινε το 1976 όταν ήμουν φοιτητής. Θυμάμαι πρέπει να ήταν εξεταστική περίοδος τότε. Το Ακρόπολις τότε γινόταν τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου και εγώ ετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις. Με πήρε τότε ο πατέρας μου τηλέφωνο -ήξερα ότι είχε έρθει η ομάδα της Nissan για να τρέξει στον αγώνα- και μου είπε με ενθουσιασμό ότι «κερδίσαμε το Ακρόπολις» με το Violet 160J.
Παρότι είχα εξεταστική, παρακολουθούσα την εξέλιξη του αγώνα. Θυμάμαι τότε υπήρχε μία εκπομπή στο ραδιόφωνο που ενημέρωνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα για όσα συνέβαιναν στον αγώνα και είχα τον νου μου να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις. Την τελευταία ημέρα που ήταν στην Πελοπόννησο, εγκατέλειψε ο πρωτοπόρος (Ragnotti, Alpine-Renault A310) και κέρδισε τον αγώνα ο Källström. Υπήρχε τεράστιος ενθουσιασμός τότε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία του Ακρόπολις για την εταιρεία και κατ’ επέκταση για εμένα προσωπικά.
Μέχρι τότε δεν είχα κάποια ιδιαίτερη επαφή με τους αγώνες. Ήξερα φυσικά ότι γίνονται αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα στο εξωτερικό, όπως και στην Ελλάδα, αλλά δεν είχα κάποια άμεση σχέση με τον χώρο.
Θ.Κ.Ε.: Πώς ακριβώς δημιουργήθηκε η αγωνιστική ομάδα της Νικ. Ι. Θεοχαράκης;
Τ.Θ.: Τότε έγινε το πρώτο πραγματικό «κλικ» και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ο πατέρας μου είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ από τη νίκη που αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα αγωνιστικό τμήμα για να βοηθήσουμε και τους Ιάπωνες που έρχονταν εδώ. Αμέσως μετά το Ακρόπολις του ’76 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί η αγωνιστική ομάδα, την οποία ανέλαβαν ο Ε. Κανταρτζής και ο Χρήστος Σιάτος.
Στη συνέχεια ήρθε και ο Σιρόκο, και με το αυτοκίνητο του Kallstrom όχι μόνο συμμετείχε στο Ακρόπολις -τερματίζοντας 5ος γενικής με συνοδηγό τον Μανώλη Μακρινό- αλλά εκείνη τη χρονιά η Datsun κατέκτησε και το Πρωτάθλημα Ελλάδος. Για την ακρίβεια δεν θυμάμαι πώς ήρθε ο Σιρόκο στην ομάδα, αλλά θυμάμαι όταν τον είχα γνωρίσει ότι ήταν ένας πάρα πολύ ευγενικός κύριος με «Κ» κεφαλαίο, ο οποίος αργότερα, με τη γνωστή του κόντρα με την ΕΛΠΑ, αποσύρθηκε από τους αγώνες.
Το αγωνιστικό τμήμα είχε αρχικά την έδρα του στις κεντρικές μας εγκαταστάσεις και αργότερα μεταφέρθηκε σε παρακείμενο κτίριο στον παράδρομο της Λεωφ. Κηφισού και θυμάμαι να υπάρχουν εκεί εκατοντάδες ανταλλακτικά κάθε είδους. Κινητήρες, κιβώτια ταχυτήτων, διαφορικά και αμέτρητα άλλα εξαρτήματα. Δυστυχώς όταν έγινε η μεγάλη πλημμύρα του Κηφισού χάθηκαν όλα. Και έτσι δεν διασώθηκε κάποιο 240 RS ώστε να έχουμε σήμερα στην κατοχή μας.
Θ.Κ.Ε.: Τι θυμόσαστε από τις «χρυσές ημέρες» της ομάδας σας στον μηχανοκίνητο αθλητισμό;
Τ.Θ.: Αν προσπαθήσω να επιστρέψω πίσω σε εκείνα τα χρόνια, οφείλω να πω ότι οι μνήμες από το Ακρόπολις είναι κάπως θολές. Από φοιτητής παρακολουθούσα τους αγώνες από κοντά και μετά το 1983, που μπήκα και εγώ στην εταιρεία, ο στόχος μας δεν ήταν το Ακρόπολις αλλά το Πρωτάθλημα Ράλι Ελλάδος σε επίπεδο προτεραιότητας.
Όταν λοιπόν το 1978 ο Σιρόκο αποχώρησε από την ομάδα -είχε αγοράσει την Lancia Stratos τότε- ο πατέρας μου είχε βρει τον Γιώργο Μοσχούς και τον Νίκο Κελεσάκο που ήταν συνοδηγός του Γ. Μοσχούς, και έτσι το 1979 έφτιαξαν μια αυτόνομη σε όλα, πλήρως επαγγελματική αγωνιστική ομάδα κατά τα διεθνή πρότυπα.
Το 1983 ήρθε στην ομάδα ο Στράτης Χατζηπαναγιώτου (Στρατισίνο). Ο Ν. Κελεσάκος ήταν επικεφαλής με τη Μίσι πάντα στο πλευρό του. Συνολικά πήραμε οκτώ πρωταθλήματα όλα τα χρόνια της ομάδας, που για εμάς ήταν το σημαντικότερο επίτευγμα.
Είχαμε μία θεωρία: αν κερδίζεις τα πρωταθλήματα, δεν σε ένοιαζε και πολύ να χάσεις ένα ντέρμπι… Ήξερες ότι το Ακρόπολις είναι ένας υπεραγώνας και ο Γιώργος (Μοσχούς) είχε βγει τέσσερις φορές πρώτος Έλληνας στη γενική κατάταξη, κάτι εξαιρετικά σημαντικό για εμάς, γιατί αυτή ήταν η ουσία του Ακρόπολις για εμάς.
Θ.Κ.Ε.: Είχατε κάποια άμεση σχέση με τη διοίκηση της ομάδας;
Τ.Θ.: Επικεφαλής της ομάδας ήταν πάντα ο πατέρας μου, ο οποίος απεβίωσε τον Ιανουάριο του ’80 όταν εγώ ήμουν ακόμα φοιτητής και δεν είχα καν ολοκληρώσει το τελευταίο έτος των σπουδών μου. Ουσιαστικά δεν πρόλαβε να μου δώσει τη σκυτάλη.
Από τον Οκτώβριο του 1980 που πήρα το πτυχίο μου μέχρι την άνοιξη του 1981 που πήγα στο Πολεμικό Ναυτικό, βρισκόμουν στην ΤΕΟΚΑΡ. Μπήκα στη δουλειά την άνοιξη του 1983 όταν πια είχα πάρει απολυτήριο από τον στρατό. Μέχρι τότε δεν είχα ουσιαστική συμμετοχή στα θέματα της ομάδας, παρακολουθούσα όμως στενά τι γινόταν στους αγώνες και ακολουθούσα την ομάδα.
Από το 1983 και μετά ενεπλάκην πιο ενεργά στην αγωνιστική ομάδα, αν και περισσότερο σε υποστηρικτικό ρόλο, καθώς ο Κελεσάκος έκανε πάρα πολύ καλά τη δουλειά του. Και όταν έχεις έναν πολύ καλό προπονητή που σου παίρνει πρωταθλήματα, δεν ανακατεύεσαι… Του δίνεις χώρο και τον αφήνεις να κάνει τη δουλειά του. Αυτός είχε πάντα τη σχέση με τους οδηγούς, αυτός καθόριζε τη στρατηγική της ομάδας, αυτός είχε την επικοινωνία με τους Ιάπωνες που έρχονταν για το Ακρόπολις.
Με την ευκαιρία αυτής της κουβέντας μας, θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου σε όλους όσους δούλεψαν στην αγωνιστική ομάδα όσα χρόνια αυτή ήταν ενεργή. Σε κάθε έναν ξεχωριστά εκφράζω τον θαυμασμό μου για την εξαιρετική τους δουλειά αλλά και την αξιοθαύμαστη συμπεριφορά τους. Η ομάδα ήταν πραγματικά μία οικογένεια.
Θ.Κ.Ε.: Τι άλλο θυμάστε από τότε που να σας είχε κάνει εντύπωση;
Τ.Θ.: Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση και δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ότι τις ημέρες του Ράλλυ Ακρόπολις είχαμε στην ομάδα 120 μηχανικούς. Περίπου 25 έρχονταν από την Ιαπωνία και οι υπόλοιποι ήταν δικοί μας. Από όλα τα συνεργεία υπήρχε κόσμος. Όλα τα συνεργεία έκλειναν για δύο εβδομάδες και όλοι οι μηχανικοί πήγαιναν στο Ακρόπολις. Δεν υπήρχε ψυχή εδώ στις εγκαταστάσεις μας.
Με λίγα λόγια, όλοι οι μηχανικοί που έφτιαχναν τα αυτοκίνητα των πελατών μας γίνονταν μηχανικοί στο Ακρόπολις.
Η Ακροπολική συμμετοχή του επίσημου εργοστασίου γινόταν πάντα στο όνομα της Nissan – Νικ. Ι. Θεοχαράκης. Έρχονταν εδώ με φορτηγά και βαν με σχάρες από πάνω, όλα γεμάτα ελαστικά και ανταλλακτικά κάθε είδους και «στρατοπέδευαν» στις εγκαταστάσεις μας για όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μετά το Ακρόπολις τα αυτοκίνητα έμεναν εδώ σε εμάς και τα χρησιμοποιούσαμε στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Θ.Κ.Ε.: Αλήθεια, πώς ήταν οι Ιάπωνες τότε στα αγωνιστικά πράγματα;
Τ.Θ.: Επί σειρά ετών επικεφαλής ήταν ο Wakabayashi (ο Takashi Wakabayashi ήταν ο Team Manager της ομάδας ράλι της Nissan από τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και ασχολήθηκε ειδικά με το πρόγραμμα Nissan 240RS στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι).
Μαζί του φυσικά έρχονταν και άλλοι Ιάπωνες, με κάποιους από τους οποίους έχω ακόμα και σήμερα επαφές μέσω μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως ο Hasegawa. Έφερναν μαζί τους μεγάλες ποσότητες ανταλλακτικών γιατί και αυτούς τους ενδιέφερε να διατηρούν την επαφή μαζί μας και να έχουμε καλή συνεργασία όταν έρχονταν για το Ακρόπολις.
Ήταν πολύ καλοί μηχανικοί, σκληροί άνθρωποι στη δουλειά τους. Μαζί τους έγιναν βέβαια καλύτεροι και οι δικοί μας μηχανικοί. Σκεφτείτε ότι τότε άλλαζαν κιβώτιο ταχυτήτων στο τετράπορτο Α10 Violet σε δέκα λεπτά και διαφορικό σε πέντε λεπτά.
Δεν θα ξεχάσω που εδώ στις εγκαταστάσεις μας έρχονταν τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, άνοιγαν το πίσω καπό και «πήδαγαν» μέσα δύο Ιάπωνες μηχανικοί που με αστραπιαίες κινήσεις έλυναν τον πίσω άξονα σε τρία λεπτά. Ήταν απίστευτα γρήγοροι και απόλυτα ακριβείς στις κινήσεις τους.
Να πω εδώ ότι οι δικοί μας μηχανικοί που δούλευαν μαζί τους στο Ακρόπολις αργότερα έγιναν ισάξιοι αλλά και καλύτεροι από εκείνους.
Θ.Κ.Ε.: Τελικά το 240 RS παραμένει και σήμερα ένα αειθαλές «rallyicon», σωστά;
Τ.Θ.: Το Nissan 240 RS ήταν φτιαγμένο για αγώνες και πράγματι ήταν ένα εμβληματικό αγωνιστικό αυτοκίνητο. Μπορεί βέβαια σήμερα να μας φαίνεται τεράστιο σαν μοντέλο, είχε μήκος 4,30 μέτρα και μεταξόνιο 2,30 μέτρα, περίπου σαν το Almera. Από κοντά ήταν ένα μικρό αυτοκίνητο, αλλά το πλάτος του και μάλιστα με τα φτερά το έκανε «θηρίο», δημιουργούσε ένα δέος στην εμφάνισή του.
Να πω όμως ότι ήταν ένα εξαιρετικά εξελιγμένο αυτοκίνητο με πολλούς κατασκευαστικούς αυτοματισμούς στη διάταξη των αναρτήσεων και όχι μόνο. Πέρα από εξαιρετικά θεαματικό, ήταν φυσικά και «τέρας» αντοχής.
Θ.Κ.Ε.: Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μας διαθέσατε και όσα μοιραστήκατε μαζί μας!
Τ.Θ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις 2026: Δείτε τους χάρτες και τις προσβάσεις θεατών
EKO Ράλλυ Ακρόπολις 2026: Η μάρκα με τα περισσότερα αυτοκίνητα στις ειδικές διαδρομές
F1: «Κλείδωσαν» οι κινητήρες V8 χωρίς turbo - Τι ισχύει για το υβριδικό σύστημα
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
